Draumurinn eini. Draumur okkar allra.

 

Pabbi, viltu sjá afabörn þín????

 

Þegar 5 ára drengurinn finnst pabbi sinn vera ósanngjarn fram úr hófi, og ekki skilja gjörðir og tilfinningar lítils drengs, þá spyr hann mig þessarar spurningar, "pabbi viltu ekki sjá afabörn þín" og hótar mér því að flytja af heiman og þar með ég muni ekki sjá þau börn sem framtíðin mun ala. Þau hafi ekkert að gera við að hitta svona vondan afa sem skammar börnin sín.

Í þessari stóru spurningu lítils barns felst kjarni þess sem gefur lífi okkar tilgang. Við viljum ala af okkur líf, og sjá það líf ala af sér líf. Og við viljum að það líf alist upp við þau skilyrði að þá fá að blómstra og dafna án stöðugs ótta við manngerðar hörmungar, hvort sem það eru stríð og ófriður, eða arðrán og kúgun, eða siðleysi og grimmd.

 

Í dag eru ýmsar blikur á lofti að þessi hótun sonar míns gangi eftir. Ekki vegna þess að ég óttast ekki að ná sátt við son minn, heldur vegna þess að ég óttast það átakaferli sem heimurinn er í og ég óttast uppgjör kúgaðra við skipulegt arðrán og siðlausa kúgun hins alþjóðlegs auðvalds, sem skipulega vinnur að því að gera hina ofurríku, ofurofurríka, og okkur hin miklu fátækari, jafnvel allslaus.

Fyrir um tveimur árum las ég grein þar sem einhver mætur maður benti á að lognmolla upphafsára þessarar aldar væri um margt keimlík og var í aðdraganda fyrra stríðs. Almenningur lifði í þokkalegri velmegun (miðað við aldirnar á undan) og framfarir blöstu við hvar sem litið var. En á skákborði stjórnmálanna ríkti spenna, og þar sem maðurinn þekkti bara eina leið til að leysa þá spennu, þá fór allt í bál og brand. Ég í sjálfu sér gaf ekki þessari samsvörun gaum, hafði um annað að hugsa. En síðan kom Hrunið, nýfrjálshyggjan hikstaði, og tók þjóðarauð margra landa með sér í fallinu.

 

Aðvörun, lærdómur??? Eða verður hún endurreist aftur, ennþá illskeyttari en fyrr????

 

En samt var þetta ekki mér efst í huga, heldur þær hörmungar sem yfir okkur gengu, og þær gerðu mig áhyggjufullan. En ég var það barnalegur að halda að þjóðin myndi læra af Hruninu jafnframt því hún einsetti sér að skipta byrðum Hrunsins á allar herðar, og þeir sem urðu fyrir áföllum (atvinnuleysi, skuldakreppa) fengju þá hjálp sem allir fá á hörmungatímum. Ég trúði því að enginn yrði skilinn eftir í þeim skít sem frjálshyggjan skóp þjóðinni.

Ég hafði svo innilega rangt fyrir mér. Ábyrgðarmenn Hrunsins, þeir voru fljótir að ná vopnum sínum, og með nýjum leikendum þá hófu þeir markvissa endurreisn hins gamla kerfis, aðeins verra og siðspilltara en áður hafði þekkst. Því aðeins gjörspillt fólk, sem aðhyllist algjörlega siðblint þjóðfélag, skilur ungt fólk eftir á vergangi vegna afleiðinga mannlegra hörmunga, hörmunga sem unga fólkið bar enga ábyrgð á.

 

Upp í huga mér kom stefið "bræður munu berjast og af bönum verðast", og það stef hefur ekki vikið þar út síðan.

 

Fyrst ég upplifði tíma goðsagnanna á Íslandi, hvað þá um þær goðsagnir sem alltí einu virtust spretta upp úr gráma forneskunnar og voru að öðlast sjálfstætt líf. Er tími Ragnarrakanna upp runninn???? Hvernig getur líf okkar alið af sér líf, ef við látum höfðingjanna endalaust leysa mál sín á okkar kostnað, og ef við leyfum þeim að grípa til vopna til að vernda stöðu sína og hagsmuni. Hvað þá ef kúgaður lýður rís upp og hrekur þetta lið af höndum sér.

Gömul saga og ný, en í fyrsta sinn í sögu mannkyns, hefur það getu til að há sitt lokastríð, og mannkyn sem kann ekki aðra lausn á átökum, en að drepa náungann, það hlýtur að há þetta lokastríð. Og um þau endalok fjalla hinu fornu goðsagnir. Goðsagnir, raunveruleiki, skilin eru orðin óljós. Og öll fljót falla að Heljarósi.

 

Ekki svo sem nýtt, nema vegna þess að ég spurður spurningar sem allt mitt sjálf, öll mín mennska vill svara játandi. Já, sonur minn, ég vill sjá afabörn mín.

Þess vegna settist ég hikandi við tölvuna, og fór að blogga. Að hluta til gegn siðleysi þess að neita ungu fólki um aðstoð, um siðleysi þess að gera það að listíðarskuldaþrælum, að hluta til gegn þeim ógnaröflum sem hafa ráðist á þjóð okkar og ætla að knésetja hana í þrælkun og örbirgð, en að hluta til vegna þess að ég taldi og tel, að það þarf að orða nýja hugsun, nýjar lausnir.

 

Það þarf að orða gildi mannúðar og mennsku, og orða þá heilbrigðu skynsemi sem mun koma okkur út úr þrengingum okkar án þess að við fórnum því þjóðfélagi sem tók áa okkar áratugi að byggja upp með þrotlausri vinnu og erfiði. Þjóðfélag velferðar og mennsku.

Það þarf að horfast í augun á þeirri miklu ógn sem upplausnaröfl Tregðunnar skapa mannkyninu á komandi árum.

Það þarf að skapa mótvægi gegn þeirri upplausn, skapa jákvæða ferla sem vinna gegn þeim öflum sem eru okkur svo skeinuhætt. Öflum sundurlyndis, siðblindrar græðgi og ómennsku.

 

Þess vegna hef ég mótað hugsanir mínar um Byltingu lífsins, og um þær hugsanir má víða lesa, bæði á mínu bloggi og annarra sem vilja það sama og ég. Að líf afkomenda þeirra sé tryggt. Bylting lífsins snýst um að við finnum aðrar lausnir á deilum, en átök, þróun tækni mannsins hefur útilokað þá deilulausn.

Við þurfum að viðurkenna rétt allra til mannsæmandi lífs, og við eigum að nota heilbrigða skynsemi og mannvit til að byggja upp samfélag þar sem allir njóta slíkra réttinda. Og fyrir þá sem sjá ekki heiminn án stríða og átaka, þá eigum við að skera upp herör gegn fátækt og örbirgð, gegn spillingu og glæpum, gegn umhverfisógn og loftlagsbreytingum. Þegar þau stríð eru búin, þá má alltaf finna önnur, án þess að þau feli í sér endalok mannkyns.

 

Um allan heim er fólk að orða svipaðar hugsanir. Páfinn kom inn á kjarna málsins þegar hann sagði í páskaávarpi sínu að við stefndum að feigðarósi, nema við sjálf gerðum eitthvað í málinu, að við horfðumst inn á við og tækjum okkur sjálf taki. Að viðurkenndum að forsenda framtíðar er hin siðaða manneskja, ekki hið taumlausa villidýr græðginnar sem gerir allt sem það kemst upp með.

Biskup Íslands lagði einnig margt þarft til málanna í páskaguðþjónustu sinni. Hann bar saman þjóðfélag villidýra og þjóðfélag mennskunnar, þjóðfélag hins siðaða manns.

 

Allt hefur þetta verið sagt áður. En eini munurinn er sá að ef við hlustum ekki núna, þá verða þessar ræður aldrei fluttar aftur, svona af gefnu tilefni þess að það verður hvorki nokkur til að flytja þær, eða nokkur til að hlusta á.

Það vill svo til að það varð okkar hlutskipti að hlusta, það var okkar að gera það upp við okkur hvort við vildum sjá barna eða barnabörn okkar. Við báðum ekki um það hlutskipti en tíminn lét það verða okkar.

Það er ekkert val, það er engin leið B út úr vandanum. Augljóst mál, því annars sæti ekki feiminn, fælinn maður eins og ég, með öll sín vandamál, fyrir framan tölvuna, og eyddi tíma mínum í að gera mig að fífli með því að tala um mannúð og mennsku, að tala um að núna verðum við sjálf að gera eitthvað í málinu.

Hrunið mikla 2008 sýndi fram á í eitt skipti fyrir öll, að höfðingjunum er ekki treystandi fyrir framtíð mannkyns.

 

En hvað get ég gert hugsar lesandi þessa pistils, hvað get ég gert?? Jafnvel þó ég samþykki forsendur hans, og vilji það sama og pistlahöfundur, þá náum við varla tylftinni, allavega ekki stórtylft, og fleiri þarf til að brjóta Tregðuna á bak aftur.

En í þessari afstöðu liggur einmitt von Tregðunnar, Tregðu upplausnar og óreiðu, um hinn endalega sigur.

Að fólk fatti ekki að þessi Bylting byltinganna er eins og að drekka vatn. Auðveld í framkvæmd og sigurinn er vís, eins og í öðrum þeim stríðum þar sem réttlæti og mennska er með í för.

 

Vegna þess að þessi Bylting, að þessi sigur, þarf aðeins eina forsendu, og hún er eins auðveld og nokkur forsenda getur verið.

Það eina sem þarf er að hver og einn horfi í sinn eigin barm, og spyrji sig spurningar um hvað það er sem skiptir hann máli í lífinu.

Og ég hygg að svarið sé í anda þess sem fyrirsögn þessa pistils tjáir. Það eins sem skiptir hvern og einn máli, er líf og velferð afkomenda sinna. Það er ekki jeppi, eða fallegt hús, þægilegt líf eða öryggi þess að vera með hausinn í kafi í sandi á meðan villidýr ómennskunnar æða um organdi um grundir, allt þetta er í raun hégómi miðað við hinn raunverulega tilgang okkar.

Það erum aðeins við sem getum svarað þessari spurningu. Bæði þess að spyrja hennar og svara henni, það er mál hvers og eins.

Þegar hver og einn hefur spurt hennar og svarað, þá leitar hann þá upp sem eins er háttað.

 

Þannig myndast afl sem Tregðan ræður ekki við.

Afl hins siðaða manns sem gefur skít í hið viðtekna að svona er þetta og hefur alltaf verið, og við því sé ekkert að gera.

Afl hins siðaða mann sem tekur illsku og spillingu í bóndabeygju, og segir henni að hafa sig hægan.

Vegna þess að núna þarf að sinna mikilvægari málum og það mun verða gert. Vegna þess að það þarf að gera það sem þarf að gera.

 

Eina forsendan er að hver og einn taki afstöðu með framtíðinni.

Það er ekki undir neinum öðrum komið, það er ekki til minni heil tala en einn, og fjöldinn er myndaður úr mörgum einum.

Við eru ekki tvö eða milljón, við erum við.

Upphaf og endir Byltingarinnar er því undir okkur sjálfum komið. Engum öðrum.

 

En af hverju ég, af hverju þar ég að svara þessari spurningu, núna, spyr íslenskur lesandi þessa pistils. Við erum svo agnarsmá í heimsins hafi, hvernig getum við orðið það korn sem kemur skriðu byltingar mannsandans af stað???

 

Svarið er líka mjög einfalt, vegna þess að harmur okkar er brot af heimsins harmi. Og vinnumenn Tregðunnar, siðblint auðvald er að rústa framtíð barna okkar.

Vörn okkar, byggð á mennsku og mannúð hins siðaða manns, byggð á viti og þekkingu hins skynsama manns mun tryggja okkur sigur.

Sá sigur mun gefa öðrum manneskjum, sem líka glíma við þursa Tregðunnar, þá von og þá hvöt sem þarf til að líta í sinn eigin barm, og segja Nei við þeirri lygi, að við hinn venjulegi maður séum aðeins leiksoppar höfðingja og auðmanna, og Já við þeirri staðreynd að við erum upphaf og endir alls.

Að vilji okkar til lífs og framtíðar sé það afl sem siðmenningin hefur til að viðhalda sér. Að það séu við sem munum sigra Tregðuna, og skapa börnum okkar framtíð.

 

Framtíð í mannsæmandi samfélagi þar sem fólk lifir við frið og öryggi. Vissulega getur okkar kynslóð ekki tryggt það um aldur og ævi mannsins. Hún getur tryggt að á einhverjum tímapunkti framtíðarinnar, þá þurfi önnur kynslóð að spyrja sig sömu spurningar.

Hvernig hún svarar, veit enginn, en okkar lausn er þá allavega þekkt. Lausnin snýst um hina miklu gjöf sem okkur var gefin og Steinn orðaði svo vel:

 

Það stendur af sér allra veðra gný

í annarlegri þrjósku, veilt og hálft,

með ólán sitt og afglöp forn og ný,

hinn einskisverði maður;

Lífið sjálft.

 

Þegar við áttum okkur á þessari grunnstaðreynd, þá er eftirleikurinn leikur einn.

Það eina sem þarf er vilji okkar sjálfra til að breyta hlutunum, að við áttum okkur á að við séum ekki fórnarlömb illskuafla, við eru gerendur framtíðarinnar.

Já, ég vil sjá barnabörn mín.

Kveðja að austan.

 

 

PS. Svona orðaði ég þetta fyrir tæpum 2 árum síðan.  Fækkaði aðein Og-unum og breytti Byltingu byltinganna í Byltingu lífsins.  Annars útskýrir þetta ágætlega þá sérvisku mína að vera skrýtinn á þessari öld tómhyggjunnar.  En þetta er endir þess bloggs sem hér hefur verið haldið úti núna í um 3 ár. Vakni það til lífsins þá verður það hluti af Hóp sem samanstendur af fleiri 1 en 1.

Hvort það verður er ekki gott að spá, en engan vegið komið undir mér.  Það þarf fleiri en einn til að verða fleiri en einn.  

Takk fyrir mig.

There's something out there!!

 

"Það er eitthvað þarna úti" er klassísk tilvísun B-myndir í einhver óhugnað sem er í umhverfinu eða fólk hefur á tilfinningu að eitthvað slæmt eigi eftir að gerast.

Og lýsir best í dag því ástandi sem er á Íslandi.

Fólk hefur það á tilfinningunni að ekkert hafi breyst, það veit að Hrunið varð ekki af því bara eins og Hrunverjar reyna að telja því í trú um og það veit að ef ekkert breytist þá mun það sama gerast aftur og aftur.  

Það veit að þegar vargúlfur gengur laus þá þýðir lítt að loka dyrum, byrgja glugga og vona heitt að eitthvað að fénu lifi að nóttina.  Og þó það hafi tekist að verja féð í nótt, hvað þá með næstu nótt, eða þar næstu, hvenær dugar varðgæslan ekki til???

Fólk veit að Hrunverjar eru þarna, en það veit ekki hvernig það á að verjast þeim. 

 

Fólk skynjar ógn en kann ekki að orða hana.  Þess vegna reynir það að láta eins og ekkert sé, lifa sem eðlilegustu lífi og vona það besta.

En þegar ógnin er raunveruleg, áþreifanleg, þá dugar ekki að vona.

Það þarf að verjast henni.

 

Það eru ógnir í nærumhverfi okkar, það eru ógnir í fjærumhverfi okkar.

 

Það er hægt að vera háfleygur og segja að það sem ógni þjóð okkar sé sundurlyndisfjandinn og hin stöðugu hjaðningsvíg stjórnmálanna.  En það er þröng nálgun þess sem vill ekki horfast í augun á því sem er raunverulegt og mun gera út um sjálfstæði þessarar þjóðar.  Það ef hún heldur áfram að lifa með höfuðið í sandi og lætur eins og ekkert þurfi að gera.

Gunnar Tómasson, okkar eini alvöru hagfræðingur af eldri kynslóðinni, orðaði hina áþreifanlegu ógn í Silfri Egils.   Aflandskrónurnar sem voru einu sinni taldar vera um 400 milljarðar eru orðnar yfir 1.000 milljarðar og hagkerfi okkar mun ekki ráða við útstreymi þeirra.  

Þetta veit Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra, þetta er hann að reyna segja þjóð sinni, og hann segir að okkar eina von sé að fá ESB til að þurrka út þessar krónur með því að láta okkur fá nýprentaðar  evrur í staðinn.  Gjaldið er innganga þjóðarinnar í ESB.

Þetta veit Lilja Mósesdóttir þingmaður og hennar ráð er klassískt ráð þjóða sem vilja halda sjálstæði sínu, að skattleggja útstreymi krónunnar á þann hátt að það fari ekki umfram greiðslugetu hennar.  Skynsamlegt ráð segir Gunnar Tómasson hagfræðingur, það er ekki hægt að greiða meir en til ráðstöfunar er.

Þjóðin kýs hinsvegar að láta eins og vandinn sé ekki til staðar og hallast að ráðum atvinnurekendavaldsins í Sjálfstæðisflokknum.  Að láta krónurnar fara út gegn því að ríkissjóður skrifi uppá evruskuldabréf.  Sem á mannamáli þýðir gjaldþrot hennar og skuldaþrældómur.

Það blasir við hugsandi fólki að það er þó skömminni skárra að fara leið Össurar en hin eina rétta er leið Lilju.  En þjóðin hlustar ekki á sínar Liljur.

Og hið óumflýjanlega þrot hennar færist nær með hverjum deginum.

 

Ástandið á heimsvísu er engu skárra.  

Heimurinn er í þekktu ferli kreppunnar sem hingað til hefur alltaf endað á einn veg, í átökum og upplausn.

Og það er ekkert sem bendir til að sagan eigi ekki eftir að endurtaka sig.

Það er hægt að breyta þessum ferlum en sagan kennir að þegar fólk tekst á við ógnir með því að afneita þeim, að þá gangi hið versta alltaf eftir.

Það er ekki að ástæðulausu að Peter kallaði Murphy bjartsýnismann.

 

Ég er líka bjartsýnismaður en ekki á sömu forsendum og Murphy.  

Hann sé það sem fór úrskeiðis, en ég sé galdur lífsins að verki, að hann finni alltaf svör.

En það þarf að hjálpa honum til þess.

 

Hjálpin eru við sem skynjum ógnina en látum hana ekki  buga okkur.

Heldur efla okkur kjark og þrek til að kljást við varginn eina, og fella hann áður en yfir líkur.

 

Það er tvennt sem við þurfum að skilja.

 

Að óvinurinn eini er hugmyndafræði sérhyggjunnar sem vinnur hörðum höndum að gera hina ríku ríkari og okkur öll hin fátækari.  Afleiðingin í gegnum tíðina hefur alltaf verið átök milli þjóða, milli þjóðfélagshópa, átök milli allra um allt. 

Málið er að í dag þolir heimurinn ekki slík átök, tækni mannsins er komin á það stig að þau leysa að eina spurningu.  Spurninguna um tilvist mannsins.

Með því að eyða honum.

 

Og sigur lífsins mun aðeins byggja á hugmyndafræði lífsins.

Það er ekkert val, það þýðir ekkert að rífast um það.

Þess vegna getum við aðeins fræðst, spurt, reynt að skilja, en tími þras og rifrildis er liðinn.

Deilur og sundrung er aðeins í þágu óvinarins eina.

 

Valkostirnir eru annars vegar hagfræði lífsins, hins vegar hagfræði dauðans.

Verðlaun sigurvegaranna í þessari orrustu fyrir tilvist mannsins er lífið sjálft.  

Já, nákvæmlega, þó það þurfi tvo til að heyja stríð þá eru aðeins ein verðlaun.  Sigri hin taumlausa græðgi sérhyggju siðleysisins þá eru engin verðlaun.  

Allavega ekki í þessu lífi.  

 

Sumum kann að þykja svona tal, svona sviðsmynd, hin fullkomna bölsýni en það er eins rangt og eitthvað getur verið rangt.  Að afneita þeim staðreyndum sem við blasa með einhverjum innantómum frösum um bjartsýni, að þetta muni ekki gerast, sagan endurtaki sig ekki, að það sé ekki kreppa, að kreppur endi ekki með átökum eða ef það verði átök þá verði aðeins barist með tómötum, er aðeins ávísun á eitt.

Endalok.

Þess vegna er aðferðafræði lífsins hin fullkomna bjartsýni.  Hún rífst ekki við staðreyndir, hún ætlar sér aðeins að sigra þær, að beygja tregðuöfl tortímingarinnar undir sinn vilja.

Hún ætlar sér sigur því það eru engin önnur verðlaun.

 

Hvernig byrjar maður að skynja hlutina á þann hátt sem ég er að lýsa??

Það verður hver og einn að svara fyrir sig.

Ég orðaði mitt svar í einu ágætum pistli fyrir margt löngu.

Ég ætla að láta hann enda þetta skæruliðablogg mitt gegn ICEsave og Óbermum dauðans hjá AGS.

Fyrir mig var hann upphaf nýrrar Sýnar, þeirrar Sýnar að ég taldi að það væri á mínu valdi að tryggja framtíð barna minna. 

Flóknara var það ekki.  Og ætti ekki að vera  flóknara hjá öðrum.

En það er annarra að svara fyrir sig.  Hvort sem það er í orðum eða gjörðum.

 

Orð eru til alls fyrst, skrái þau hugsun lífsins þá mun sú hugsun lifa á meðan einhver lifir til að tileinka sér hana.

Gjörðin ræður svo hvernig fer, því fyrr sem fólk tekur afstöðu með framtíð barna sinna, því fyrr hefst barátta lífsins.

Því fyrr myndast Hópur lífsins, þvi fyrr fá Liljur vallarins að blómstra í Samstöðu og trú um að lífið, þrátt fyrir alla sína galla, sé þess virði að berjast fyrir.

 

There is something out there.

Vonin, trúin, lífið.

Við sjálf.  

 

Annað skiptir ekki máli.

Kveðja að austan.

 

 

 

 

 

 

Segðu af þér Bjarni.

 

Þú ert þátttakandi í þessum skrípaleik frá upphafi.

 

Frá upphafi hefur vörn þín fyrir Geir verið í flugulíki.   Þegar það þjónaði pólitískum hagsmunum þínum að veikja ríkisstjórnina eftir ráðherrakapalinn margfræga, þá loksins lagðir þú fram þingslályktunartillögu um að Alþingi drægi ákæru sína til baka.

Annars hefur þú aðeins vælt aðeins hér og þar, svo máttleysilega að enginn hefur heyrt rödd þína.

Enginn kraftur, enginn dugur, engin viðbrögð í ljósi alvöru málsins.

 

Alþingi gat ekki lagst lægra en að ákæra Geir Harde einan allra ráðherra.

Ákæra Alþingis var pólitísk, hún var misnotkun á aldraðri löggjöf sem var ekki hugsuð sem tæki í pólitískri refskák illvígra stjórnmála, heldur öryggistæki ef framkvæmdarvaldið misbeitti valdi sínu.

Og heiðarlegt fólk gat aðeins brugðist við á einn hátt, neitað að taka þátt í skrípaleiknum.

Það var ekki aðeins heiður Alþingis sem var í húfi, æra þess var líka undir.

 

Stjórnarandstaðan átti að ganga út eftir þá hraksmán að aðeins einn mann af þeim fjórum sem Rannsóknarnefnd Alþingis lagði til var ákærður.  

Og hún átti ekki að koma aftur inn fyrr en hinn naumi meirihluti gerræðisins hefði dregið ákvörðun sína til baka. 

Þannig hefði fólk brugðist við, þannig hefðu samflokksmenn hins ákærða átt að bregðast við.

 

En þið gerðuð ekki neitt.

Sátuð sem fastast eins og eitthvað dægurmál hefði flogið í gegnum þingið.

Í raun svikuð þið ykkar fyrrum formann, rákuð rýting í bak hans.

 

Axlaður því ábyrgð á gjörðum þínum Bjarni Benediktsson. 

Segðu af þér, og sjáðu til þess að aðrir þingmenn Sjálfstæðisflokksins geri slíkt hið sama.

Þar með er ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur fallin.    Hún mun ekki standast umræðuna um hina fölsku pólitísku ákæru.

Forsetinn mun setja hana af, og skipa utanþingsstjórn fram að næstu kosningum.

 

Þjóðin þarfnast kosninga strax, hún þarf að losna við Helið sem núna stýrir.

Allt ærlegt fólk skilur þörfina, allt ærlegt fólk skilur að skrípleikurinn við Austurvöll er á enda runninn.

Ef þið haldið svona áfram þá kljúfið þið þjóðina í herðar niður, eyðið henni innan frá.

 

Nóg, nóg, nóg.

Það er komið nóg Bjarni Benediktsson.

Þið þingmenn þurfið að sættast við þjóð ykkar.

Núna.

 

Það er enginn annar kostur í stöðunni, það er ekkert val.

Aðeins sú ákvörðun sem ærlegur maður tekur.

 

Að gera rétt, að þola ei órétt.

Kveðja að austan.

 

 

 

 

Nánast fullnaðarsigur Geirs

Segðu af þér Steingrímur.

 

Strax.  

 

Pólitísk aðför þín að Geir Harde á sér engin fordæmi og þú réttlætir ekki þann skít með því að fela þig á bak við pólitískan dóm meirihluta Landsdóms.

Þú kaust hina röngu leið í valdagræðgi þinni.

Núna þarft þú að horfast í augun á gjörðum þínum.

 

Sé ennþá vottur af manni undir valdafíkninni sem yfirtók þann mæta stjórnmálamann Steingrím Jóhann Sigfússon, þá segir þú af þér. 

Af eigin frumkvæði.

Hinn möguleikinn er að þú verður neyddur til þess. 

 

Þjóðin hefur fengið nóg hráskinsleiknum.

Hún vill breytingar.

Hún vill þig ekki lengur.

 

Feisaðu það, segðu af þér.

Kveðja að austan.

Sýnir að málið átti erindi í Landsdóm

Aumt er þeirra yfirklór.

 

En heilaleysið öllu alvarlegra.

Hvort sem það er fullkominn dómgreindarbrestur eða eitthvað þaðan af verra.

 

Hvað hefði formlegur ríkisstjórnarfundur um yfirvofandi fall bakakerfisins eða stórkostlegar líkur á bankahruni þýtt fyrir hina viðkvæmu stöðu bankanna???

Svarið er einfalt, tafarlaust Hrun þeirra.

Margt má segja um þau afglöp sem áttu sér stað í aðdraganda Hrunsins en hin fullkomnu afglöp, að halda formlegan fund um hættuna, voru ekki framin.

Svo miklir vitleysingar voru menn ekki.

 

Í dag er til svo vitlaust fólk að það telur það aðalatriði málsins að ekki var skrifuð fundagerð um málið.  Að ráðherrar sem ekki báru sig eftir upplýsingum eða var ekki talið treystandi fyrir þeim, voru ekki upplýstir á formlegan hátt.

Að þeir hefðu komist upp með að vera strútar í sandi vegna þess að Geir Harde hafi ekki sagt þeim sem blasti við öllu hugsandi fólki, að allt væri að hrynja.

 

Hrunið á aðdraganda sinn í EES samningnum, eftir innleiðingu reglna um frjálst flæði fjármagns og einn sameiginlegan markað, þá var aðeins spurning um hvenær, ekki hvort Hrun yrði.  Og aðeins var spurning um af hvaða stærðargráðu það yrði, en ekki að það yrði algjört Hrun.

Íslensku bankarnir féllu ekki, bankakerfi hins vestræna heims féll.  

Bankar Bandaríkjanna féllu, bankar Bretlands, Bankar Evrópusambandsins féllu.

Þeir gátu ekki lengur fjármagnað sig á frjálsum markaði og lifa aðeins fyrir tilstuðlan seðlabanka landa sinna.

Samt finnast fífl á Íslandi sem telja að meint óskrifuð fundagerð hafi verið orsakavaldur Hrunsins.

 

Þeir vilja ákæra fyrir það sem hefði flýtt fyrir Hruninu.

En þeir átta sig ekki á einni grundvallarstaðreynd málsins, að tíminn sem vannst, eftir að menn gerður sér grein fyrir alvöru málsins, var notaður til að semja neyðarlögin sem björguðu þjóðinni á ögurstundu.

Geir bjargaði því sem bjargað varð.

Meira gat einstaklingur í hans stöðu ekki gert.

Hefði hann snúist gegn fjármálamógúlunum, þá hefðu þeir gengið frá honum líkt og þeir gerðu  við öflugasta stjórnmálamann landsins, mann sem var af miklu meira baráttukalíberi en Geir Harde.

 

Og við í andstöðunni, sem ég skrifa þetta blogg fyrir, ættu að þekkja hvenær auðmógularnir spila með okkur.

Að kóa með eins og Birgitta gerir er aðeins ein birtingarmynd þess að ekkert hefur breyst á Íslandi frá Hruni.

Að auðmenn og leppar þeirra, einu nafni Hrunverjar, ráða öllu.

Og að við viljum verða þrælar þeirra um aldur og ævi.

 

Og þar með erum við orðnir þeirra helstu bandamenn í stríðinu gegn þjóðinni.

Því meðan við hugsum og högum okkur eins og vitleysingar, þá þurfa þeir ekki að óttast þjóðina.

Því ekki óttast þeir fjórflokkinn.

 

Hættum því að láta spila með okkur og áttum okkur á því sem er að gerast.

Það þarf að snúast til varnar.  

Og virkja til þess gott fólk í öllum flokkum, um allt land.

 

Ekki okkar vegna, heldur framtíðar barna okkar vegna.

Hættum því að láta fífla okkur.

Segjum Nei við skuldaþrældóm, segjum Nei við auðráni. 

 

Segjum Já við lífið.

Kveðja að austan.

 

 

 

Ekki formsatriði heldur alvarleg ákæra

SEK!!!.

 

Það eru ekki allir saklausir í Landsdómsmálinu.

 

Ákæran á hendur Geir Harde var pólitísk frá fyrsta degi. 

Og hún var siðlaus, sekt fólk tók höndum saman og ákvað að ákæra fyrrum félaga sinn og sýkna þar með sig sjálft að öllu því sem fór úrskeiðis í aðdraganda Hrunsins.

Alþingi var aldrei hæft til að ákæra einn eða neinn því meirihluti þess voru þingmenn sem sátu á Alþingi í aðdraganda Hrunsins og báru ábyrgð bæði á lagsetningu og því framkvæmdavaldi sem lét Hrunverja yfirtaka fjármálakerfið og öll megin fyrirtæki landsins.  

Útá krít og í eitt allsherjar gambl.  

Gambl af þeirri stærðargráðu að þjóðin féll þegar þeir féllu.

 

Hið seka fólk hélt að það slyppi með því að ákæra einn mann.  

Að það væri kattarþvotturinn sem hreinsaði Hrunið af æru þess.

Núna er Landsdómur búinn að kveða upp sinn dóm.

Geir Harde er saklaus af öllum ákæruliðum.  

 

Sem þýðir að Alþingi er sekt.

Alþingi útbjó falskar ákærur á hendur einum manni til að frýja sig ábyrgð og til að fyrirbyggja frekari rannsókn á störfum þess, lagsetningu og skipan þess á framkvæmdarvaldi sem brást.

Sú fyrirætlan Alþingis mistókst.

Og á því þarf Alþingi að axla ábyrgð.

 

Við erum ekki lýðræðisríki ef Alþingi Íslendinga boðar ekki þingfund í kvöld eða í fyrrmálið þar sem aðeins eitt mál verður á dagsskrá.

Að þing sé rofið og tafarlaust boðað til kosninga.

 

Allt annað er vanvirðing við þessa elstu löggjafarsamkundu heims sem ennþá er starfandi.

Allt annað er vanvirðing við þjóðina sem hefur mátt þola afglöp Alþingis gagnvart því að Hrunið mikla sé gert upp á heiðarlegan og gagnsæjan hátt þannig að  allar staðreyndir liggi fyrir um hvað gerðist og af hverju, hvaða ítök, hvaða þræðir lágu milli peninga og þings, og allt annað sem máli skiptir og þjóðin þarf að læra að.

Allt annað er vanvirðing við þau fórnarlömb Hrunsins, hin skuldugu heimili landsins, sem Alþingi hefur neitað um réttlæti og leiðréttingu sinna mála.

 

Og það er hina eina réttláta lausn gagnvart fórnarlambi hinnar fölsku ákæru, Geir Harde.

Ákæran á hendur honum er eitthvað sem er ekki gert í lýðræðisríki.

En var gert og er smán Alþingis.

 

Alþingi er sekt, þingmenn eru sekir.

Og þjóðin á ekki að líða þeim að komast upp með það.

 

Nóg er komið af skrípaleiknum samt.

Þessu verður að ljúka.

 

Núna.

Kveðja að austan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sakfelldur fyrir eitt ákæruatriði

Dagurinn í dag er dagurinn.

 

Sem sannleikurinn stendur nakinn fyrir fram þjóðinni.

 

Landsdómur kemur saman klukkan 14.00 og kveður upp sinn dóm.

Annað hvort dæmir hann eftir lögum og sýknar Geir.

Eða hann dæmir eftir hagsmunum ESB klíkunnar og sakfellir Geir.

 

Gangi það fyrra eftir er ljóst að Alþingi segir af sér og boðað verður til kosninga.

Röng pólitíks ákæra getur aldrei haft aðrar afleiðingar.

 

Gangi það seinna eftir er ljóst að ESB gullið hefur náð yfirhöndinni í Hæstarétt landsins.  

Til að dæma Geir sekan þarf að dæma gegn skýrum íslenskum lögum, gegn EES samningnum, gegn Evrópskri reglugerð.  

Allt sem Geir átti að hafa vanrækt að gera, var stranglega bannað samkvæmt hinu Evrópska regluverki sem Íslendingar samþykktu að lúta með EES samningnum.

Aðeins geðþóttarákvörðun sem þjónar hagsmunum innlimunarsinna gæti útskýrt rangan dóm.

 

Þá er líka ljóst hvernig dómurinn fyrir EFTA dómnum verður vegna kæru ESA og síðan hvernig Hæstiréttur muni dæma verði þeim dómi fylgt eftir fyrir íslenskum dómsstólum.

Ekki fyrsta dæmið sem sagan kann um ranga dóma í þágu valds, erlends valds.

 

Hvernig sem allt fer, þá er ljóst að ekkert verður eins eftir þennan dag.

Raunveruleikinn verður ekki lengur hundsaður.  

Klæði keisarans verða skoðuð. 

Sé hann nakinn þá verður það sagt og Alþingi mun þurfa að axla ábyrgð.

Sé hann í fánalitum ESB þá er ljóst að sjálfstæðistríð þjóðarinnar er hafið.

 

Dagurinn í dag er Dagurinn.

Kveðja að austan.

 

 

 

Loksins fann Össur einhvern sem virðir fullveldisrétt þjóðarinnar.

 

Kínverja.

Hvað er Össur þá að ræða við ESB um afnám fullveldis þjóðarinnar fyrst til eru ríki sem virða fullveldisrétt þjóðarinnar???

Af hverju ræðir hann við ríkjabandalag um aðild þegar hið sama ríkjabandalag hótar grímulausum viðskiptaþvingunum ef við beygjum okkur ekki í einu og öllu fyrir vilja þess.

Af hverju ræðir Össur við ríkjabandalag sem stendur að dómsmáli sem hefur það eina markmið að hnekkja sjálfstæði Alþingis sem löggjafavalds þjóðarinnar. 

Krafa ESA er aðeins ein, að skýr íslensk lög skulu víkja, ekki fyrir skýrum lögum ESB, svo gott er það ekki, heldur fyrir eftirá lagaskýringu sem aðeins á að gilda um íslenska tryggingasjóðinn.

Eða með öðrum orðum, ef við segjum, þá hlýðið þið.

 

Að ræða við slíkt bandalag kúgunar og ofríkis er aðför að fullveldi þjóðarinnar.

Að hlusta á gort Össurar um að hann taki á móti  er hlægilegra en þegar uppblásnir kvislingar sögðust ætla að verja þjóð sína gegn öllum árásum.  

Og afleiðingarnar þær sömu eins og sást í ICEsave.  ESB sagði "borgið", og Össur sagði, "hve mikið".   Í Noregi þá skutu norskir hermenn á þýska innrásarliðið nema þar sem þeir lutu stjórn herforingja úr flokki Quisling, þar stóðu menn honor og spurðu, "hve mikið".

Uppblásinn Össur, uppbláisnn Quisling, skítalyktin af svikum þeirra er sú sama.

 

Og afleiðingarnar þær sömu.

Kveðja að austan.

Virða fullveldisréttinn

Hvaðan á að sækja peningana?

 

Spyr Guðbjartur Hannesson velferðarráðherra þegar hann afsakar að heimilum landsins sé ekki hjálpað.

Það eina sem hann sér í stöðunni eru hin klassísku ráð hagfræði dauðans; 

"það þarf annaðhvort að borga það með skatti eða mæta því með frekara aðhaldi eða niðurskurði. "

Eins og að hagfræði lífsins eigi ekki til lausn á þessu eins og öllu öðru.

 

Þegar ríki lenda í miklum og óvæntum útgjöldum hvort sem það er vegna hamafara, náttúruhamfara eða fjármálahamfara eða vegna styrjalda þá eiga þau um tvær leiðir að velja.

 

Að gefast upp yfir útgjöldunum og grípa ekki til aðgerða. 

Það hefði til dæmis þýtt að Bretar hefðu gefist upp í sept 1940 fyrir Þjóðverjum því þá var breski ríkiskassinn tómur og allur gullforði ríkisins kominn til Bandaríkjanna.  Það hefði til dæmis þýtt að borgir Evrópu hefðu ekki verið reistar úr rústum eftir seinna stríð því ríkissjóðir viðkomandi landa voru tómir eftir stríðið.  Það hefði þýtt að Vestmannaeyingum hefði ekki verið komið til hjálpa eftir gos því enginn peningur var til.  Viðlagasjóður var stofnaður eftir gos og það tók langan tíma að safna í hann.

Allt skynsamt fólk, og flestir óskynsamir líka, sjá að uppgjöf er ekki valkostur hjá sjálfstæðum þjóðum, þær takast á við vandann og reyna á einhvern hátt að fjármagna hann.

 

Og þá er komið að deilunni miklu milli hagfræði dauðans og hagfræði lífsins.  

 

Hagfræði dauðans segir að ekkert sé hægt að gera án þess að hækka skatta eða skera niður á móti.  Til dæmis áttu Bretar að hætta að kaupa mat handa hermönnum til að geta keypt skriðdreka og flugvélar.  Uppbygging borga eftir stríð átti að eiga sér stað með því að loka öllum skólum og sjúkarhúsum svo hægt væri að greiða verkafólki laun.  

Samt sjá allir annmarka þessa hugsunar því hungurdauða hermenn manna ekki skriðdreka og flugvélar, verkafólk byggir ekki borgir ef það nýtur ekki heilsugæslu og getur ekki menntað börnin sín.  Það tekur frekar vopn í hönd og losar sig við þá stjórnmálamen sem aðhyllast hugmyndafræði dauðans.

 

Hagfræði lífsins prentar peninga með því að gefa út skuldabréf á framtíðina.  Þá þarf ekki að loka nauðsynlegum innviðum samfélaga, það gengur allt snuðrulaust og uppbygging getur hafist.  Við þessi skilyrði þá er peningaprentunin viðskiptavaki sem skapar grósku sem aftur leiðir til að skattstofnar stækka og öll útgjöld verða viðráðanleg.  

Hin óvæntu úgjöld sem falla til greiðast á löngum tíma eftir þvi sem efni og aðstæður leyfa.  

 

Hugsun hagfræði lífsins er að þau valdi sem minnstum skaða á þeim undirstöðum samfélaga sem eru forsendur framleiðslu þeirra og hagvaxtar.  

Niðurskurður eða skatthækkanir draga hins vegar út styrk hagkerfisins og auka líkur á að spírall kreppu og samdráttar hefjist.  Allt er það þó háð styrkinum sem fyrir er og hvers eðlis hin óvæntu útgjöld eru. 

 

Hagfræði lífsins og hagfræði dauðans takast á í heiminum í dag.

Evrópa er undirlögð þeirri hugsun að kreppu á að kveða í kútinn með niðurskurði og skatthækkunum.  Í dag er Evrópa að deyja, það blasir við, allir hagvísar benda til þess,.

Í Bandaríkjunum ákvað ríkisstjórn George Bush að grípa til hagfræði lífsins á ögurstundu þjóðarinnar þegar útlit var fyrir að allt fjámálakerfið ásamt mikilvægum stórfyrirtækjum væri að hrynja.

Það tókst að hindra það hrun og fyrirtækjunum sem var bjargað með skuldbréfaútgáfu eru að borga þau til baka.  Eins tókst að hindra hrun húsnæðismarkaðarins með aðferðafræði peningaprentunarinnar, "óhrein" bréf voru tekin úr umferð í skiptum fyrir skuldabréf Seðlabankans. Og svo framvegis.  

 

Það þarf því ekki lengur að deila um hvort virkar, lífið eða dauði.  Enda felst það í orðunum og allir ættu að vita að hugsun dauðans er ekki forsenda uppbyggingar og endurreisnar.

Hér á Íslandi hafa mætir menn eins og Lilja Mósesdóttir, Guðmundur Franklín, Gunnar Tómasson, Marínó Njálsson, Benedikt Sigurðarsoon og fleiri og fleiri reynt að móta aðferðafræði lífsins í þágu heimilanna.

Vissulega má deila um einstakar útfærslur og allt má útfæra betur en gagnrýnendur verða að átta sig á að það er ekki lausn á máli að leggja til dauða og djöful eins og núverandi ríkisstjórn gerir.  Eina gagnrýnin á eitthvað sem er ekki nógu fullkomið, er að koma með tillögur sem ná sama markmiði en minni annmarkar eru á.

 

Það er þessi hugsun sem flestir gagrýnendur flaska á, að þeir geta aðeins komið með þriðju leiðina þegar valið stendur milli þess sem virkar og þess sem virkar ekki, og þessi þriðja leið þarf þá að vera betri en þegar fram komnar tillögur um leið sem virkar.

Þú bendir ekki á galla og leggur svo til leið sem er ennþá verri en sú sem fara á.

Og hamlar ekki för í rétta átt með því að leggja til leið sem liggur beint í glötun.

 

Það eru skýringar á að Hrunverjar nýta fjölmiðla sína til að hampa talsmönnum hagfræði dauðans.  Hún er hagfræðin sem gerir þá ríkari en almenning fátækari.  

Sá sem vill alltaf meir á kostnað annarra, hann aðhyllist hagfræði dauðans, hann spyr hvaðan á að fá peninga til að hjálpa náunganum.  Hann skilur ekki að hjálp snýst ekki um peninga, hjálp er spurning um breytni.

Að gera það sem rétt er, að vera siðuð manneskja í siðuðu samfélagi.

 

Hrunið afsiðaði íslenku þjóðina. 

Hún kaus yfir sig ósiðað fólk sem vinnur í þágu blóðsuga fjármagnsins.  Hún kaus yfir sig fólk sem neitar að hjálpa þurfandi því það er í forgang að hjálpa þeim ríku sem urðu fyrir skakkföllum í Hruninu mikla.

Hún kaus yfir sig hagfræði dauðans í boði Alþjóðagjaldeyrissjóðsins.

 

Afsiðun þjóðarinnar kristallast í því að hún neitar að hjálpa náunganum.  Hún lætur boðbera dauðans spila á sínar lægstu hvatir, að það kosti að hjálpa, það falli kostnaður á skattborgara.  Og hún þjóðin tapi, tapi lífeyri, tapi lífsgæðu.  Þess vegna mega þeir sem á gaddinum dvelja, vera þar áfram.

Þjóðin dáist að afrekum fátæka fólksins í Veturhúsum sem bjargaði fjölda hermanna úr hrakningum.  En hún áttar sig ekki á að ef þetta fátæka fólk hefði látið Hrunverja afsiða sig, þá hefði það ekki hjálpað neinum.  Það hefði spurt sig til hvers á ég að hjálpa fólki í neyð??  Þeir éta mig út á gaddinn, matinn sem ég ætla að borða á morgun og hinn.  Hvað kemur mér við örlög náungans, gæti þetta ekki skaðað lífeyrinn minn???  Er þetta ekki eitthvað fólk sem ég þekki ekki??'

 

Við erum ekki nefnilega sama þjóðin fyrir Hrun og eftir Hrun.

Við hlustum ekki á raddir hins siðaða manns.  

Við hlustum aðeins á þá sem spyrja Hvaðan á að sækja peningana???.

Deyfum svo samvisku okkar með því að gefa einhverjum útigangsketti síldarbita.

 

Þjóðin áttar sig ekki á því að það er hún sem er fórnarlamb afsiðunarinnar.

Að Hunverjar afsiðuðu hana í einum tilgangi og aðeins einum, til að sjúga út úr henni verðmæti og eigur, því þau Óbermi fá aldrei nóg.  

Hún áttar sig ekki á að ef vandi hinna skuldugu heimila er ekki leystur, að þá fellur til ennþá hærri kostnaður á samfélagið.  Og lífeyrinn, þessi beita sem Ómenni dauðans spila á, hann lækkar miklu meir að raungildi við hrun heimilanna.  

Því hagfræði dauðans veldur kreppu og samdrætti, með tilheyrandi niðurskurði á innviðum samfélagsins.  Og tekjur fólks dragast saman, lífeyri fólks skerðist.

Allir tapa.

 

Það á ekki þurfa að segja annað en að siðuð manneskja breytir rétt. 

En það dugar ekki í dag, það hlustar enginn á slíka rödd.

 

En aurapúkar þjóðar minnar, þið tapið öll, við töpum öll. 

Rétt breytni er forsenda velmegunar og velferðar.

Hlustið því á þá sem vilja hjálpa náunganum, því í þeirri hjálp er ykkar framtíð fólgin.

Við erum eitt, að skilja einn útundan bitnar fyrr eða síðar á okkur öllum.

 

Breytum því rétt, hættum að spyrja hvaðan peningarnir koma.  

Okkur dugar að vita að þeir koma.

Það er galdur lífsins, það er hagfræði lífsins.

Gróskan.

 

Gróskan er lífið sjálft.

Kveðja að austan.

 

 

 

 

Frakkar segja Nei við evrunni.

 

En geta ekki sagt það á annan hátt en að kjósa stjórnarandstöðuna.

Hún mun engum betri árangri skila en núverandi forseti, allar tillögur hennar stranda á því að Frakka ráða ekki yfir eigin gjaldmiðli.  

Þegar þú átt ekki þegar fyrir þeim útgjöldum sem til falla, þá bætir þú ekki í og eykur útgjöld.

 

Frakkar munu upplifa sama ömurleika og Spánverjar sem sögðu líka Nei við evrunni og kusu yfir sig evruvitleysinga.  Sem gátu ekki staðið við 0,1% af kosningaloforðum sínum og reyndu ekki að halda þeim fram nema daginn eftir kosningar.

Síðan tók raunveruleiki evrunnar við, svik við kjósendur, svik við þjóðina, því evran heimtaði blóðugan niðurskurð.

Blóðugan niðurskurð sem ekki sér fyrri endann á.  

En á vissulega sín takmörk, atvinnuleysi fer aldrei yfir 100%.

 

Raunveruleikinn á evrusvæðinu er sá að fólk vill ekki evruna en það eru aðeins evruvitleysingar í farmboði.

Og á meðan situr fólk uppi með evrudauðann.

Kveðja að austan.

Kosningar hafnar í Frakklandi